Moja filozofia pomagania

Moja filozofia pomagania

Moja filozofia pomagania to przede wszystkim własne doświadczenia wychodzenia z uzależnienia (od 1995 roku) i współuzależnienia (jestem również dorosłym dzieckiem alkoholika), uzupełniona wiedzą naukową, którą zdobyłem na studiach i w procesie zdobywania certyfikatu – najpierw instruktora terapii uzależnień – a potem specjalisty psychoterapii uzależnień. Kolejność tu nie jest przypadkowa – najpierw życie, potem dopiero teoria, weryfikowana na bieżąco przez życie.

Przez kilkanaście lat byłem też wspólnie z moją ukochaną żoną animatorem Ruchu Światło-Życie, a konkretnie Domowego Kościoła, gdzie służyłem pomocą rodzinom w ich kryzysach, nie tylko w wierze, ale przede wszystkim w przeżywaniu swojego małżeństwa i rodzicielstwa. Nierzadko powodem takiego kryzysu było nadużywanie alkoholu przez współmałżonka. Ponadto od 1997 roku należę do wspólnoty osób prowadzących ewangelizację dla osób uzależnionych i ich rodzin, w różnych ośrodkach odwykowych, m.in. w Gorzycach i Krakowie-Kobierzynie. Pracowałem też kilka lat jako wolontariusz ds. uzależnień w Poradni Miłosierdzia przy Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Mam też doświadczenie w pracy z dziećmi z tzw. rodzin dysfunkcyjnych, które zdobyłem współpracując z Miejskim Ośrodkiem Pomocy Rodzinom w Piekarach Śląskich.

Po wielu latach pracy wolontariackiej (mimo, że obecnie pracuję zawodowo z osobami uzależnionymi i ich rodzinami, nie zmienia to faktu, że nadal jestem również wolontariuszem), za namową pewnych osób, m.in. znajomych psychoterapeutów zacząłem pomagać osobom uzależnionym i ich rodzinom profesjonalnie. Połączenie pomocy profesjonalnej, opartej na stale aktualizowanej wiedzy o uzależnieniach i doświadczeniach z psychoterapii, plus pomoc tym osobom w sferze duchowej, czy to indywidualnie, czy to w ramach różnych wspólnot (Anonimowi Alkoholicy, Al-Anon, fundacje i stowarzyszenia z którymi współpracuję), daje niesamowite efekty, w postaci zdrowienia całych rodzin.

Dlatego pomoc, którą oferuję, polega na wspólnym poszukiwaniu i uzdrawianiu nie tylko chorych psychologicznych mechanizmów zawiadujących naszym zachowaniem, ale i na poszukiwaniu rozwiązań mających na celu uporządkowanie wszystkich swoich sfer życia. Doświadczenia trzeźwiejących alkoholików i praktyka terapeutyczna pokazują, że samo odstawienie substancji psychoaktywnej (abstynencja), bez głębszej pracy nad sobą, nie daje takiej radości, jaką daje wolność wynikająca ze zmiany dotychczasowego stylu życia (trzeźwość).

Zachęcam do przeczytania moich – może czasami przydługich – artykułów w zakładce CZYTELNIA, w których zawarte są szczegóły mojego podejścia do problemu uzależnienia i współuzależnienia